Wieś leży 5 km na północny wschód od Śliwic, na dużej polanie otoczonej lasami. Od czasów zaborów aż do 1960 r. osada należała do powiatu starogardzkiego, następnie do tucholskiego. Niedaleko wsi funkcjonował piec smolny, którego pozostałości można było obejrzeć jeszcze w latach sześćdziesiątych XX w. Na przełomie XVIII i XIX w. na terenie osady znajdowały się zaledwie cztery budynki mieszkalne, z przylegającymi do nich nadziałami ziemi, którą uprawiali protoplaści rodzin: Maniów, Talaśków, Czapiewskich oraz Redzimskich. W czasach napoleońskich stacjonowały w osadzie wojska francuskie i polskie podążające na Rosję. Pięknym zabytkiem w tej miejscowości jest Boża Męka, wzniesiona pod koniec XIX w., która była świadkiem heroicznych czynów. W 1940 r. do wsi zajechali Niemcy i nakazali Mieczysławowi Sarnowskiemu dokonanie jej rozbiórki. Po rozebraniu górnej części, dalszej dewastacji sprzeciwili się miejscowi i okoliczni gospodarze i kategorycznie zabronili dalszej rozbiórki. Był to czyn bohaterski, bowiem za niewykonanie poleceń okupanta groziła wtedy kara śmierci. Figury Matki Bożej i Jezusa z kapliczki przechowywała Franciszka Kosecka. Po wojnie Mieczysław Sarnowski naprawił kapliczkę, a figury wróciły na swoje miejsce. Wieś na koniec grudnia 2017 r. zamieszkiwało 112 mieszkańców.